MUTSUZUM...

Bunun ötesi berisi yok yada mutsuzluğumu süslü kelimelerle donatıp buraya yazmaya da gerek yok işin özü gerçekten çok MUTSUZUM....
Bunu gidermek için birçok yol denedim.
Hayatım için planlar yaptım ve bunu en sevdiğimle paylaştım :) yada paylaşamadım.Sanırım artık aynı dili konusmuyoruz,aslında bundan vazgeçeli çok olmuş da benim haberim yokmuş.Şimdiye kadar kendimi birçok kere berbat ve işe yaramaz hissettiğim yada hissettirildiğim durumlar oldu ama bu bambaşka.İyi desem de suç kötü desemde.Kendi aklımca bende bişeyler yapmaya çalısıyorum.Ama benim bu çabalarım kimse tarafından görülmediği gibi farklı yorumlarada yol açabiliyor.(Kafa ütülemek gibi) Yok ben bu akşam şunu daha iyi anladımki ben ayaklarımın üstünde durmadıkça bana hayal kurmak,istemek,mutlu olmak vs işte bir insanı kendi kendine bile mutlu hissettirebilecek yada insan hissettirecek herşey YASAK.Kısaca MUTSUZUM.....

AMİN....

HAYAL KURMAYI BİLE ÖZLEDİM....

Eskiden çok eskiden ortaokul-lise-ünüversite yıllarında o kadar çok hayal kurar ve kurduğum hayallerin gerçekleşmesi için okadar çok dua ederdimki şimdi o kurduğum hayallerdeki beyaz atlı prensimle evliyim.Bir zamanlar bana okadar uzaktıki ancak hayallerimde ona kavuşabiliyordum...Neyse bugünlerde düşünürken birden hayallerim geldi aklıma.Eskiden kurduğum hayaller.Ne tuhaftırki birçok olamayacak şey belkide bu düşünce gücüyle olduğunu farkettim.Veeeeeeee okadar uzun zamandır hayal kurmadığımı.Belkide bu günlerde tamda hayal kurma zamanı.Yani şu düşünce gücünü kullanma zamanı.
Ya nedendir bilmiyorum ama ben artık eski ben değilim.Yani tabiki öyle artık evli ve 3 çocuk annesiyim ama kendimle kaldığım zamanlarda sanki yabancı biriyle kalmısım gibi rahatsız bir duygu sarıyor
beni.Sanki ölümüm yaklaşmıs gibi ne hayal edebiliyorum gelecek için nede dua.Oysaki eskiden ençok yaptığım ve yaparken bile çok mutlu olduğum 2 şeydi bunlar.Tekrar eski ben olmak için kolları sıvamak zamanı geldide geçiyor sanırım.Bundan sonra bu bloga her kurduğum hayali yazacağım.Daha sonra gerçekleşip gerçekleşmediğinide paylaşırım.Hem şu düşünme gücümün tekrar işe yarayıp yaramadığını da görmüş oluruz.Umarım hersey hayl kurmak kadar zevkli olur bundan sonra hayatımda.Bu aralar hayatın bana gülümsemesine ve beni tekrar kabullenip bana yeni kapılar açmasına okdar çok ihtiyacım varki....

TAM DA ÖZLÜYORUM DERKEN....

Tamda önceki yazımda ÖZLÜYORUM derken az önce Tanya's blogunda bir yazısını okudum.Allah sizi ayırmasın.Gözlerim doldu doldu doldu.....Aslında bizde bu duygularla başlamıstık yola ama işte.Olsun yinede umudum var eskisi gibi olmak için en azından zamanım ve sabrım var.

ÖZLÜYORUM...

Çok özlüyorum.Söyleyemiyorum,söylesem ne çare geri getiremiyorum işin kötüsü ben özlerken bugünlerinde kıymetini bilemiyorum sanki onu biraz daha kaybediyorum.Kendimize ait olan herseyden vazgectik sanki.Sanki eski tadımız kalmadı.Sanki yakında birbirimizden vazgecek gibiyiz.Bu böyle olmamalıydı bi yerlerde yanlıs yaptık ama nerde.Şimdilik ikimizde birbirimize birşeyler çaktırmamaya çalısıyoruz sanki herşey yolundaymışda bu uzaklaşmamız çocuklardan işden güçten falnmış gibi muhabbetler var evde. Ama ben özlüyorum.Elimi tutarken elleri titreyen,kokumu özleyen,benle konusurken sesi titreyen sevgilimi çok özlüyorum.Onu geri istiyorum.

SÜT..........

Gece 00:00 gibi uyunur.1 saat arayla uyanılır ve annede uyartılır.5 defa falan süt istenir ve anne saat 05:00 gibi artık dayanamaz ve çocuk tekrar süt istediğinde zıkkımın kökünü iç der bunu duyan ve uyuma rolü yapan babada
artık dayanamayıp basar kahkahayı....İşte dün gecemiz böyle geçti.Çok uykum var......

BAYRAMMI BU ŞİMDİ?

Günlerdir aklımda Nehir ve ailesi var.Onlarla yatıp onlarla kalkıyorum.Rüyalarımda bile o iğrenç hastalığın adıyla uğraşıyorum.Bu sene kendi oğlumunda acısını unutarak Nehirin acısını yaşıyorum.Dün gece bir anne için geçirilebilecek en berbat bir gecedir heralde.Rabbim hiç birimizi evlatlarımızla sınamasın.
Bugün annesinin dün gece yazdığı yazıyı okudum.Daha acısı taze ve kendisininde dediği gibi Nehirin yokluğunun farkında değil.Allah sabırlar versin diyorum.Ve bu yüzden busene bu bayram bana çok tatsız ve manasız geliyor.Artık hiç bayram kutlamak istemiyorum bu sene.Kimse gelmesin biz kimseye gitmeyelim.Evde yanlız kalıp bu manasız dünyada evlatlarımızın başına birşey gelmemesi için sadece dua etmek istiyorum.Ruh halim çok kötü.Bu acıdan haberi olup ta ruh hali iyi olan varmıdır acaba.Kutlamıycam busene bayram falan kutlamıycam...

NEHİR...

Hep uzaktan sesiz takip ettim Nehiri,mücadelesini,ailesinin onun için yaptıklarını.Anne ve Bebişi demiş ki;ilkbaharda gelip sonbaharda giden yaz kadar.Dünden beri düşünüyorum düşünüyorum aklım almıyor herşey kötü bir kabus gibi.Ben bu haldeysem Nehirin ailesinin halini tahmin edemiyorum edemiyorum....
Nehirim bebebğim şu kısacık ömrüne çok sabırlar sığdırdın çok acılar ama bir o kadar da güzellikler öğrettin bize.Mücadele etmeyi,pes etmemeyi,hala nefes alıyorsak bir umudumuzun olduğunu bu kısacık ömründe bize bunları öğrettin.Ama yoruldun meleğim.Şimdi bulutların üzerinde diğer meleklerle oynama zamanı.benim meleğimde ordadır şimdi.Birbirinize çok iyi bakın.Kederinizde Sevginizde sonsuz kalbimizde.SİZİ ÇOK SEVİYORUZ ÇOKKK.....
Nehirin cenazesi 8 Eylülde Bebek Camiinden kalkcakmış.Keşke bizde orda olabilseydik.Sanırım sözün bittiği yerdeyiz.

ÇIKAN DİŞ ...

Çıkan bir diş bir anneye neler düşündürür.Büyük oğlumda çok beklemiştim ilk dişini görmeyi.Tam 14 aylıkken merhaba demişti bize o ilk diş.Küçük oğlumda o kadar beklemedim bu sabah dişini gördüm yani8.5 aylıkken çıkmış oldu ilk dişi.Hem çok sevindim hem de içim buruldu :( Büyüklerimizin bir lafı vardır ölmeyen büyür diye bu laf önceleri bana çok gereksiz gelirdi ama bugün çok anlamlı geldi...
Bazen ikisi de kucagımdayken kapatıyorum gözümü Toprağıda düşünüyorum ozaman onuda kucaklıyorum.Çok isterdim çok oda bizimle varlığıyla yanımızda olsun ,onunda ilk çıkan dişine sevinelim,onunda alltını boklu seni diye söylenerek değiştireyim,onuda doyurayım anne acıktım desin anne susadım desin anne uyuyalım desin...Ama olmadı.Hayatta bazı şeyler gercekten ama gercekten doğa üstü beni varlığıyla 9 ay onurlandırdı bana yine sevgisini hatıra bıraktı yinede onun gibi bir meleğe sahip olmaktan çok mutluyum ama çok hasret doluyum nekadar ikisinede sarılabiyor öpüp koklayabiliyor olsamda her evladın yeri farklıymış...
İşte yeni çıkan bir diş bana bunları düşündürdü.Sabah sabah hem sevindim hem hüzünlendim..HAYAT BU...

SU AKAR YOLUNU BULUR MU ?

Az önce bu başlık altında okadar uzun bi yazı yazdım ki ama yayınlarken bi hata oluştu.Nasip olmadı yazdıklarımda yaşadıklarım gibi silindi.Neyse az önce uzun uzun dertleştim içimi döktüm şimdi tekrar yazmaya kalksam baska seylerde girer araya sayfalar sürer belkide.Oyüzden az önce ettiğim bütün dualara AMİN diyorum ve şimdilik noktayı koyuyorum.

MEVLAM GÖRELİM NEYLER NEYLESE GÜZEL EYLER..........

Yine uzun bir aradan sonra yazabiliyorum.Aslında hergün netteyim ama bir türlü açıpta yazma cesaretini bulamadım kendimde.Bu bloga hep güzel seyler yazmayı hayal ettim genelde zorluklarımı da yazdım ama sonu tatlı biten zorluklardı bunlar.Bu sefer beni korkutan yazamadığım konu biraz farklıydı bunlardan.En son yazdığımda 5 kişi olacagımızı müjdelemiştim sevgili bloğa. Tabi terddütlerim vardı ama hepsi ultrasonda o minik iki kalbin atıslarını görünce ve seslerini duyunca yok oldu.Hamileliğim 7 ayına kadar genelde rahat geçti ama 7 aydan sonra sorunlar basladı maalesef.35 haftamıza kadar erken doğum riski yüzünden 3 kere hastaneye yattım....Ama yine de 35 haftamızda erken doğum yaptım.İkizlerden birini kaybettik.(detaylar beni sinir ettiği için yazmıyorum)
Neyse detayları bayağı bi geçmek istiyorum.Bebeğim 43 günlük oldu,adı Yağız Umut oldu,Yusufumuz abi oldu (biraz zor oldu ama güzel oldu).
Zor günlerimde yanımdan ayrılmayan Günnur ablamıza sonsuz teşekkürler.İyki varsın ve İyki yanımızdasın.