Aslında okadar doluyum ki ....
Bugün bir ara güzel olan binbir tane herşeyi kaldırdım rafa,sadece herşeyin en kötüsünden bakarken buldum kendimi.Dedimki kendi kendime Yusufla (vede Tekinle) yaşamak demek mücadele etmek demek,iş için daha çok zamanımın olması demek,kendi hayatıma sorgusuzca özgürce devam etme lüksümün olmaması demek ,bir yere götürürken hep içimden aslında seni götürmesemmi bıraksamda durmassın ki be annecim diye geçirirken bir yandan da beynimde çantama koyacaklarımı (bezleri yedek badilerini pijamalarını vs...)düşünmek demekEn sevdiğim programları izleyememek ,çok gitmek istediğim bir yere gidememek,bir kitaba tam konsantre olmuşken ağlama sesinle hem de en heycanlı yerinde bırakıp okuyamamak,ağlamak istediğimde hep susmak,kaçıp gitmek istediğimde hep kalamak zorunda kalmak :),vesaire vesaire....
Ama anne olmak hemde oğlumun annesi olmak demek bunların beni tükettiğini düşündüğüm bir an ağlayıp ağlayıp içimdekileri atmak,sonrada sahip olduğum bu güzellik için Allahıma şükredip rafa kaldırdığım tüm güzellikleri geri indirip sevmek, öpmek, koklamak demek...
İşte bugün bu karamsarlıklar ve gelgitler içindeyken beni bir kere daha kendime getiren görüntüler.Allahım iyki oğlumu bana verdin ...Sonsuz teşekkürler.....
